‘Hello! How are you?’

‘Hello! How are you?’ ‘I’m fine, thank you, how are you?’. Dit is het gemiddelde gesprek dat je met de gemiddelde Malawiaan op een gemiddelde dag zo’n dertig keer voert. Als azungu (in Malawi ben je een azungu en geen mzungu), word je natuurlijk ook nog eens drie keer zo vaak aangesproken op straat dan een akoeda (een Afrikaan). In Nederland zou het eigenlijk ondenkbaar zijn, dat je gewoon rustig door de stad aan het lopen bent en er wordt dertig keer naar je geroepen en gevraagd hoe het met je gaat. Aan de ene kant is het leuk, want mensen zijn wel echt heel vriendelijk, maar soms word je er ook wel echt helemaal gestoord van.

Vandaag waren er bijvoorbeeld twee hele irritante jongetjes die ons maar achter na bleven lopen en liepen te schreeuwen en gebaren naar ons. Na een tijdje wordt dat echt heel erg irritant, maar can you blame them? Als je er langer over nadenkt, is dat waarschijnlijk hun enige vermaak op zo’n dag, een beetje azungu’s pesten. Dan kan ik ze het toch ook weer niet kwalijk nemen. Laat ze maar lekker vervelend doen denk ik dan maar, hebben zij ook weer hun dagje.

Dit weekend ben ik naar Mulanje Mountain geweest. Misschien hebben jullie mijn foto op facebook al gezien! De regio coördinator, Judith, had me van tevoren gevraagd of ik bij Mulanje bij de watervallen wilde blijven om lekker te chillen en zwemmen of de berg in twee dagen op en af klimmen. In eerste instantie had ik gezegd dat ik liever wilde relaxen, maar eenmaal aangekomen bij Mulanje Mountain, heb ik toch maar besloten de berg te gaan beklimmen. Beetje onhandig van mij allemaal, want nu moest ik eerst nog eens eten zien te regelen voor op de berg en moest ik ook nog eens extra betalen én had ik helemaal geen bergschoenen. Dit is uiteindelijk allemaal goed gekomen en heb ik maar besloten de berg op mijn Vans (gympies) te beklimmen, want ‘dat kon ik wel’…

Rond 8 uur kon de tocht beginnen. Samen met Matthijs, Didy, een gids en wat ‘porters’ zouden we de berg op gaan. De rest bleef wijselijk bij de watervallen relaxen. We hadden deze zogenaamde porters om onze tassen te dragen. Eerst vond ik het nogal overdreven, iemand die je spullen voor je draagt. Maar toen ik eenmaal aan het klimmen was, pfoe! Het was alsof je constant een trap aan het beklimmen was, het gaat natuurlijk alleen maar bergopwaarts (duh we moesten de berg op zien te komen). Mijn gemis aan bergschoenen was hierbij echter niet het probleem, maar mijn conditie was er wel bar slecht aan toe… Ondanks dat, zijn we echt super snel die berg op gekomen! We hadden er zo’n 5 tot 6 uur over moeten doen, maar we waren al na 4,5 uur bij de top. Iets onder de top van de Mulanje Mountain stond een soort huisje. Matthijs zei nog super slim: ‘Het lijkt wel een berghut!’. Dat was het natuurlijk ook: een hut op een berg. In het hutje was geen elektriciteit en hoe erg ik er stiekem ook op had gehoopt, wist ik het eigenlijk van tevoren al, waren er ook geen wc en douche aanwezig. Dus huppa, vieze kleren uit en emmer water over jezelf heen gooien!

mulanje-mountain Die avond zouden we ook nog een korte wandeling maken naar de rand van de berg (zie foto facebook!). Super super mooi was dat, echt prachtig. Daar heb ik dan ook de mooiste zonsondergang ooit gezien, wauw! Toen we terug wilden lopen, was het natuurlijk pikkedonker. Daarnaast zaten we zo hoog, dat we door een wolk heen moesten lopen. Altijd al eens willen ervaren hoe dat voelde! Niet zo interessant helaas… Je krijgt er alleen maar een natte kop en een snotneus van.Maar om zo in het donker door de mist te lopen, gaf wel een heel spooky effect. We zaten er al over te fantaseren wat je zou doen als er op dat moment een zombie naar je toe zou stormen. We concludeerden dat je waarschijnlijk morsdood zou gaan.

Na de wandeling moesten we zelf koken. Omdat ik achteraf had besloten nog mee te gaan naar de top van de berg, had ik snel nog wat inkopen voor het avondeten gedaan. Ik gok dat de anderen daar stiekem wel blij mee waren, want anders hadden ze ingeblikte spaghetti bolognaise moeten eten… Jammie! Nu was het pasta met tomaten, tonijn en de voorgekookte gehaktballen uit het blik bolognaise geworden. We moesten koken op de open haard, hoe leuk is dat! Wanneer kook je nu op een open haard haha! ’s Nachts was het wel ijskoud, maar we hadden de dekens uit de andere kamers gestolen, dus we hebben het gelukkig kantje boord overleefd.

De dag erna werd de echte challenge voor ons: de afdaling. En dat was me toch een potje zwaar. Potjandrie. Toen had ik er toch wel echt baat bij gehad als ik wél bergschoenen had. We moesten echt van de meest steile wanden afdalen. Ik ging echt wel tien keer op m’n muil. Toen kreeg ik gelukkig wat hulp van een van de porters. Stiekem schaamde ik me wel een beetje. Ík moest zo nodig op m’n Vans die berg beklimmen en nu moest ik ook nog half naar beneden getild worden. Niet onbelangrijk om te melden dat de man die mij naar beneden hielp, ook nog eens drie tassen droeg. Uiteindelijk hadden we het steilste deel gehad en kon ik de rest gelukkig AALLLL BY MYYYSELF! Niet dat het niet zwaar was. Integendeel. Potjandrie 2.0.

Gelukkig werden we beneden rijkelijk beloond met een heerlijke pizza. Al die verbrande calorieën van de afgelopen twee dagen er in 10 minuten weer bij gegeten. I love it. De dag erna had ik wel echt zóveel spierpijn, niet te zuinig! Het was ook een zware tocht, maar het was het zeker weten waard, het was zo mooi en ook wel heel vet cool tof om een keertje te doen. Maar of ik het nog een keer zou doen… Hmmm, misschien over 10 jaar.

Twee dagen erna hadden we bij ons project een office meeting. Iedere dinsdagmiddag kiezen twee mensen een topic uit waar je dan over gaat discussiëren. Onderwerpen als abortus, homoseksualiteit maar ook dingen als bijvoorbeeld muziek worden dan besproken. Deze week hadden Gita en ik een onderwerp bedacht: liefde. Klinkt vrij simpel, maar daar valt hier met die Malawianen toch nog best over te praten. Mannen mogen ook hier, net als in Oeganda, meer dan één vriendinnetje/vrouw hebben. Wij probeerden duidelijk te maken, dat als het andersom zo zou zijn, zij dat ook niet leuk zouden vinden om je vriendin met andere mannen te moeten delen. Dat kwam er helaas bij hen niet in, er zijn namelijk meer vrouwen dan mannen in Malawi. Wel moesten we goed begrijpen dat het de vrouwen in Malawi zijn die áltijd vreemdgaan. Klinkt logisch! Ook geloofden de meeste mannen er niet in dat als een vrouw niet verliefd op hen was, het ze dan niet lukte de vrouw te veroveren. Als de vrouw niet verliefd op je is, máák je haar maar verliefd. Je koopt maar een paar appels voor haar en dan moet het zeker wel lukken. Zeker een interessante discussie was dat. Ik ben benieuwd naar het volgende topic!

Vandaag heb ik nog iets anders heel erg cools gedaan. We hadden vandaag de vrijwilligersdag, dan ga je in een busje langs alle andere projecten. Ik vond het eerlijk gezegd niet heel interessant, omdat je niet écht het project ziet, maar iedereen vertelt een beetje hetzelfde verhaaltje over hoe hun project in elkaar steekt. Die middag zouden we met diezelfde groep mensen ook nog naar een ziekenhuis gaan, waar ook een paar Nederlandse artsen werken. Daar gingen we… Bloed doneren! Ik heb mijn vader al lang geleden beloofd dat als ik 18 zou worden, wij samen bloed zouden gaan doneren. Tot dusver is dat nog niet gebeurd papa!!! Gelukkig gelukkig, heb ik vandaag voor de eerste keer in mijn leven bloed gedoneerd ☺. We kwamen aan in een soort ‘skeer’ laboratorium (als je niet weet wat skeer betekent, moet je even op het straatwoordenboek kijken. Ik weet er geen beter woord voor hehe). Ik was dolenthousiast, want ik vond het best wel leuk om te doen! Toen ik rondkeek in het lab, zag je een soort viezige koelkast staan met een paar bloedzakken erin, ewww! Sommigen van ons konden er ook niet zo goed tegen, maar ik vond het vrij hilarisch.

Ik ging als eerste om bloed te doneren. Eerst kreeg ik een miniprikje in m’n vinger en werd mijn hemoglobine gemeten (toch? Of zeg ik nu iets heel raars). Zeg maar waaraan ze kunnen zien hoeveel ijzer er in je bloed zit. Heet dat zo? Naja, maar ik had de hoogste waardes van de hele groep olé! Daarna werd m’n bloedende vinger op een blad op drie vlakjes gedrukt. Daarna een drupje vloeistof bij elk bloeddruppeltje en vervolgens even roeren met een stokkie. Eentje daarvan ging dan stollen en dat was dan je bloedgroep. Ik heb A positief oh yeah.

En toen ging het toch echt gebeuren. Mijn bloed werd afgetapt. Ik ging liggen op het bed liggen en er werd een grote naald in m’n ader geboord. En daar ging m’n bloed! Ik vind dat soort dingen dus echt totaal niet eng, ik vond het zelfs wel leuk om zo m’n bloed in een zakkie te zien stromen haha. Het moest 450 gram worden, maar uiteindelijk kwam er niet meer dan 340 gram uit m’n arm. Maar wie weet, misschien red ik daar wel een babyleven mee ☺! Er is hier namelijk bijna altijd tekort aan bloeddonaties, dus ik heb een goeie daad gedaan vandaag !

Wat een avonturen. Ik vermaak me prima hoor hier. De tijd vliegt echt als ik er zo over nadenk. Het lijkt wel gister dat ik afscheid nam op Schiphol! Aan de ene kant kijk ik uit naar het moment dat ik straks weer aankom op Schiphol. Hoe zal dat zijn? I’ll probably cry. Hahaha.
Tot ziens matties! Talk to you laterrrrrrrrr! xxxxxxxx

6 reacties op “‘Hello! How are you?’

  1. leuk Nina wat maak je veel mee! Geniet er nog van en als je Arjen de fotograaf nog ontmoet geef hem liefs van mij, maar dat zal wel niet. Hij zit volgens mij in Blantyre…
    gr. Titia

  2. Lieve Nina,
    Leuk verhaal!!! :)
    En goed nieuws! Je kaartje is aangekomen hoor, de eerste haha, het duurt dus gewoon heel lang, ben benieuwd wanneer we de 2e krijgen, misschien ben je dan alweer terug ;D dikke kus, geniet er nog even van!

  3. Hallo Nina,
    Wat maak jij veel mee! Zou je niet een kakkerlak mee naar huis kunnen nemen? Je zult ze nog missen als je eenmaal thuis weer naar de wc moet…
    Die tocht naar de top van de berg en het uitzicht over het Afrikaanse landschap waren adembenemend. Zo’n mooi land. Geniet van het moois nu het nog kan, want de tijd gaat snel!
    Liefs uit Limburg

  4. Wat leuk allemaal, nien! En ik vond het toen al knap toen je meedeed aan de dam tot dam loop… Ook ik heb je kaartje gekregen, yeey! Wat een mooie zeg (:
    Nog heel veel plezier bleekje! xxxxxx
    (al ben je nu waarschijnlijk een stuk minder bleek dan ik)

  5. Aw ik vind je verhalen nog steeds super tof om te lezen! Wat een bikkel, beetje de mini versie van de Mount Everest op je Vans beklimmen haha. Ik denk dat ik me echt niet voor kan stellen hoe je daar nu leeft, doe heel erg mijn best, maar dat kan je alleen als je het echt mee maakt denk ik. Sounds great iig (: Ciao x

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>