Een dagje Uganda

Hoi lieve mensen,
ik heb al veeel te lang geen blogberichtje geschreven, want ik heb het zo druk! Ik wil liever al mijn stories met jullie delen, maar heb er nauwelijks tijd voor joh! Ik wil hierbij een beeld van een gemiddelde dag in Uganda bij het project Chedra proberen te schetsen.

7:30u De wekker gaat. Meestal draai ik me dan eerst nog even zeven keer om, voordat ik er daadwerkelijk uitkom. Dan hoop ik voor mijn huisgenootjes dat ik met het goeie been uit bed stap, want anders mag ik ze verblijden met een heerlijk ochtendhumeur :D . Daarna dek ik soms de tafel voor het ontbijt, ‘douche’ ik mij of was ik mijn ondergoed (we hebben een wasvrouwtje, maar je ondergoed door haar laten wassen, dat kan natuurlijk niet he!!!!).

8:16u We gaan ontbijten. We hebben helaas geen koelkast en is hartig beleg op brood dus niet mogelijk. Daarnaast is het brood ook nog eens VIES. Dus mijn heerlijke otbijtje begint met een droge boterham met jam, pindakaas of nutella. En ik kan je vertellen dat dat op een gegeven moment echt je strot uitkomt :D !

8:45u We doen snel de afwas en moeten gauw aanstalten maken om richting het project te gaan. Maar op zich hoeven we ook weer niet al te snel te zijn, want de Afrikanen zijn ook altijd te laat. Het is ongeveer 10 minuten lopen en onderweg komen we standaard een paar koeien tegen en een paar van onze kleine fans (kleine kindertjes die ‘Bye Mzungu!’ roepen en je hand vast willen houden).

9:10u Om 9′o clock sharp horen we eigenlijk aanwezig te zijn bij ‘The office’, maar voor Afrikaanse begrippen zijn we keurig op tijd. Dan begint….. The devotion! Iedere dag om 9u ‘s ochtends moeten we bidden. We lezen dan een stukje uit de Bijbel en gaan daar dan over discussiëren. Soms moet een van ons ook een gebedje doen. Aan het begin was dit nog allemaal een beetje ongemakkelijk, omdat we allemaal niet gelovig zijn. Toen zaten we te giechelen als een van ons moest bidden voor de rest. Ik maakte aan het begin ook de fout door te zeggen dat ik niet in God geloofde… Gelukkig corrigeerde Eva me gauw dat ik maar beter kon zeggen dat dat wel zo was, want anders zijn ze een uur bezig je te overtuigen om in God te geloven. Gelukkig ben ik helemaal bijgedraaid, want vandaag heb ik aan de rest toegegeven dat ik ook God’s kind ben.

10:00-16:00u In deze uren zijn we bezig met de projecten. Het verschilt per dag een beetje wat er te doen is en hoe laat we klaar zijn. Als het regent wordt sowieso alles stilgezet. De laatste tijd zijn we bezig geweest met een bruder/broeder(?) voor kuikentjes. Om hier even op in te haken met een voorbeeld van een typische Afrikaanse gewoonte: Eerst doen dán pas denken. We waren namelijk al twee volle dagen bezig om deze bruder te maken. Toen we al best ver waren kwamen ze erachter dat dat toch niet zo’n goeie plek was omdat er ‘beestjes’ zaten. Toen hebben we alles moeten afbreken en totaal overnieuw moeten beginnen… Dat hadden ze dus best eerder mogen bedenken! Een andere keer hebben we een jjajja (een oude vrouw/oma) geholpen om een nieuw washokje te bouwen. We hebben het oude verrotte washokje afgebouwd en met takken (van een zelf-omgehakte boom!) en bananenbladeren een nieuwe gebouwd. Zoals je al hoort, is het alsnog super primitief wat je voor zo’n vrouwtje maakt. Je bevindt je daar ook in een soort bush-bush. Dus het was ook wel heel grappig toen die vrouw plotseling met een hypermoderne röntgenfoto van haar borstkas kwam aanzetten. Ze wilden namelijk van de mzungu’s weten wat er met haar mankeerde (alsof de blanken álles weten hihi).
Daarnaast willen wij binnenkort een lesje gaan geven over HIV/aids. Wij zijn al een paar keer op het schooltje geweest om  bijvoorbeeld onkruid te wieden (ja, dat is dus blijkbaar ook vrijwilligerswerk). Toen trok het onze aandacht dat er een onduidelijke boodschap op de latrines van de kinderen geschreven was. Er stond met uitgevaagd stoepkrijt geschreven: ‘Please wash your hands after using the latrine’. Dit is natuurlijk een belangrijke boodschap! Die kinderen moeten goed weten dat het erg hygiënisch is om je handen na ieder toiletbezoek te wassen. Alleen staat de boodschap er zo onduidelijk… Daarnaast hébben ze er niet eens de gelegenheid om hun handen te wassen. Nu hebben wij bedacht, dat we met het ingezamelde geld van Eva en Fleur, die latrine heel leuk en kleurig te gaan verven en dat we de boodschap er dan heel duidelijk op gaan zetten. Dan willen we daarnaast een tippy-tap maken. Dat is een soort handen-was-systeem. Super leuk om te doen en goed voor de kindertjes!

17:00u Rond deze tijd gaan we meestal met de boda boda naar Masaka town om grocery shopping te doen. Dit moet bijna iedere dag omdat we ten eerste geen koelkast hebben om voor langere termijn dingen te kopen. En ten tweede hebben we iedere dag zo’n 10 liter drinkwater nodig. Dit is soms wel zwaar omdat je je al de hele dag fysiek hebt lopen inspannen. Vooral vervelend als je dan al zo moe bent en op de groentemarkt moet gaan afdingen voor 20 cent omdat je toch echt weet dat ze je anders afzetten.

18:30u We koken of we eten bij een van de twee Westerse restaurantjes ‘Plot 99′ of ‘Frikadellen’. Hier gaan we vaak heen als we te lui zijn om te koken of als we simpelweg trek hebben in een cheeseburger met patat.

20:00u Vóór acht uur ‘s avonds moeten we echt weer terug zijn bij ons huisje. Om 20u is het namelijk al donker! En als mzungu is het heel gevaarlijk als je in het donker nog over straat gaat. Soms is het wel lastig dat het zo vroeg al donker is, aangezien we nog steeds geen elektriciteit hebben. Daarnaast is de latrine in het donker ook doodeng (kakkerlakken)!!! Meestal zetten we dan met z’n vieren ons hoofdlampje op en gaan gezellig kaarten met een kopje thee.

21:00-22:00u Nu is het zo ongeveer al bedtijd. Dat klinkt vroeg, maar hier zijn dat normale bedtijden. Soms bel ik nog even met mijn lieve papa, mama en zusje en dan kan ik gerust slapen. Meestal slaap ik dan nog niet helemaal meteen, want dan lopen er nog twee baby’s te krijsen of een paar vrouwen staan om 12u ‘s nachts tegen elkaar te schreeuwen. Thank god, dat ik oordopjes mee heb!

Dan gaat de volgende dag de wekker weer en begint het hele riedeltje opnieuw! Nee dat is niet helemaal waar, want iedere dag is anders. En dat is wat het voor mij heel leuk maakt, je weet nooit wat je kunt verwachten. Soms zijn het vervelende dingen, zoals iemand die naast de latrine heeft gekakt, maar soms ook hele leuke dingen. Vandaag was er bijvoorbeeld een jongetje die totaal onder de indruk was van ons fototoestel en daar kan ik dan echt blij van worden. Het zijn juist die kleine dingetjes die je dag leuk of bijzonder maken.

Voor de mensen die dit hele lange bericht hebben gelezen: bravo! Laat een berichtje achter als je tot hier bent gekomen hihi. Dat vind ik leuk om te weten!

KUSJES!

Kakkerlakjes

Sommigen hebben het waarschijnlijk al gelezen op mijn facebook, maar afgelopen week hadden wij een kakkerlakken-attack. De avond voor het hele gebeuren hadden Lisa en ik al een paar dikke kakkies gespot in de latrine (het gat in de grond dus). Even later kroop er doodleuk ook eentje over de bank heen. Toen hebben wij de dag erna onze projectcoördinator vriendelijk verzocht actie te ondernemen. Tom, een van de local volunteers,  is toen flink losgegaan met de anti-cockroach giffen in de latrine.

En wat er toen gebeurde blijft denk ik voor altijd op mijn netvlies gebrand. De kakkerlakken kwamen met honderden tegelijk de latrine uitgeklommen. Aangezien ik met drie andere vrouwen het huisje deel, bleven een paar gillen en tranen niet gespaard. De vieze beesten krioelden in het rond en we wisten niet wat we moesten doen. Het erge was nog dat er kleine kindertjes langskwamen om even doodleuk met een platgestampte kakkerlak te spelen (iiiiiieeew!!!). Gelukkig mochten wij die nacht ergens anders overnachten. Nu hadden sommigen van jullie zo’n soort cockroach-attack misschien ook wel zien aankomen. Maar je moet je even voorstellen dat we nog maar net aan het idee waren gewend dat we dáár toch echt onze behoefte moesten doen, we geen elektriciteit hadden en we ons toch echt met één bak water moesten wassen in het hokje waar alle Afrikanen naar onze blote Mzungu billen door het gaatje konden gluren.

Dan is zo’n dergelijke insectenoorlog net even teveel om gelijk allemaal te verwerken.  Gelukkig heb ik ondanks de kakkies de afgelopen dagen niet meer last gehad van erge heimwee en probeer ik te genieten van grappige Ugandese gewoontes. Ze hebben hier boda boda’s, een soort motortjes die je overal naartoe kunnen rijden (voor meestal maar 30 cent!). Ze zijn een beetje te vergelijken met Aziatische tuk tuk’s. Je kunt dan eigenlijk maximaal met z’n drietjes op een boda boda, maar die gekke Ugandesen doen het soms zelfs wel met z’n vijven! Natuuurlijk is dat eigenlijk verboden, maar als de politie je aanhoudt, werp je hem even 10.000 UGX toe en je mag weer verder rijden. Nu was ik eerlijk gezegd vandaag in zo’n vergelijkbare oververpakte-voertuig-situatie. Wij zijn namelijk vandaag naar een soort opening van een nieuw ziekenhuis gericht op HIV en aids geweest, gesponsord door een hele lelijke rijke Amerikaan.

Dat was best bijzonder om bij te zijn, ook al werden er 67 doodsaaie speeches gehouden waarvan de helft in het Ugandees. Maar het was wel heel leuk aangezien de first lady, de vrouw van de president van Uganda, er ook bij aanwezig was. En daarnaast kwam er een famous Ugandese zanger optreden. Wat wel heel erg apart was aan dit optreden, was dat er tijdens zijn optreden vrouwen naar hem toe kwamen om hem geld te geven. Die man had zijn zakken vol na het optreden! Wat ook vrij frappant was, was dat er een aids-dokter was en die ging ook een liedje zingen en een dansje doen… Maar waar ik dus naartoe wilde gaan met dit verhaaltje, was de terugweg van deze opening naar ons huisje.

Wij moesten namelijk een taxi zien te vinden in de drukte en dat terwijl het 100 graden was. Nu had Teddy, iemand van ons project, eindelijk een taxi gevonden… Maar daar zaten al vijf mensen in en wij waren met z’n vieren. De Ugandese oplossing: met z’n negenen in een vijfpersoons auto. Nu moet ik zeggen dat dit niet een van mijn prettigste ervaringen is geweest, maar wel heel leuk om thuis te vertellen :) !

De eerste dagen

En dan is het moment er toch écht aangekomen; je moet afscheid nemen. Je weet dat het eraan zit te komen en hebt je er een jaar lang op voorbereid en toch blijft het verschrikkelijk. Zodra je de hoek omgaat bij de douane, weet je dat je deze mensen waar je zoveel van houdt nu voor vier maanden lang niet zal zien. Dat was niet leuk.

Gelukkig kwam ik al huilend bijna direct mijn reismaatje tegen en stopte ik al gauw met snikken.  Eenmaal in het vliegtuig kom ik naast een Canadese vrouw te zitten en een jongen uit de VS. De vrouw, 45 jaar oud, was een biologe en had twee kinderen. Een dochter en een zoon met autisme. Daarnaast was ze ook een kletsmajoor. De jongen kwam uit Tennessee en was even oud als ik.

Hij vertelde mij dat het altijd warm was waar hij woonde. Vandaar dat hij waarschijnlijk met een ultra dikke jas in het bloedhete vliegtuig zat. Na een lange lange vliegreis kom ik samen met mijn reismaatje Danielle aan op het Ugandese vliegveld. Gelukkig had zij net als ik nog een visum nodig. Hierna lopen we verder en daar staan Ruben en Kim van Be More ons op te wachten. We krijgen van hen een simkaart en nog wat belangrijke papieren. Vervolgens konden wij onze euro’s bij de bank inwisselen voor Ugandese shilling.

En raad eens?! Sinds die dag ben ik miljonair! Ongeveer 300 euro is namelijk al miljoen UGX. Ik denk dat ik dat nooit meer in mijn leven kan zeggen. Wij komen ‘s avonds aan bij ons hostel en we springen direct ons bed in. Ik heb het op dit moment wel even heel erg moeilijk. Ik denk aan het afscheid van die ochtend en vraag me heel erg af wat ik hier in godsnaam duizenden kilometers van mijn lieve familie, vrienden en allerliefste vriend af doe. Ik probeer de gedachtes van me af te zetten en langzaam val ik in slaap op het schuimrubberen kussen.

De ochtend daarna voel ik me al iets beter en dan zie ik een wild aapje met zijn jonkie door het prikkeldraad klauteren. Ja, ik ben echt in Uganda. Deze dag gaan we met de vrijwilligersgroep die hetzelfde weekend zijn aangekomen naar Kampala, de hoofdstad van Uganda. We krijgen een rondleiding door de stad van Steve, een grote vriendelijke Ugandees. We arriveren eerst bij de fruitmarkt. Ik voel al direct duizenden ogen in onze ruggen prikken. We zijn de enige blanken op de markt. Steve komt al gauw aanzetten met een stuk fruit dat ik nog nooit eerder heb gezien. Het heeft iets weg van een stuk ananas. We zien dat het stuk uit een grote stekelige vrucht komt zo groot als een dikke baby. Het fruit smaakt echt heel lekker en zoals ik nog nooit eerder heb geproefd. Daarna kregen we de allerlekkerste zoetsappigste ananas ooit te eten. Die in Nederland zijn er niets bij.

En jaaaazeker! Ik heb ook sprinkhaan gegeten (wel drie zelfs)!  Na een tijdje lopen laat Steve ons tussen de steegjes en modder een andere mega markt zien. Alle mannen roepen: ‘Mzungu!’ (Wat blanke betekent) en ze trekken aan je armen voor aandacht. Ik heb me nog nooit zo blank gevoeld. Het is alsof ze van 100m afstand een lopende geldboom zien aankomen. Nu heb ik op dat moment natuurlijk ook een miljoen bij me, maar nee sorry, ik hoef geen nieuwe schoenen gemaakt van autobanden. Als laatste laat Steve ons nog de taximarkt zien en een allerlaatste marktje. ‘s Avonds eten we met de hele groep in een restaurant en heb ik slechts voor 6 euro gegeten!  In de avond begin ik het toch weer moeilijk te krijgen en beginnen de tranen weer te rollen. Ik heb wel eindelijk beltegoed gekocht alleen komen de smsjes naar mijn moeder niet aan… Dan besluit ik Milo te bellen en natuurlijk zit ik weer heerlijk te janken.

Maar daarna voel ik me een stuk opgeluchter en ga ik lekker slapen.  Nu zit ik in de bus en ben ik op weg naar Masaka, waar ik de komende twee maanden zal verblijven. Morgen begint het vrijwilligerswerk dan echt! Ik ben verschrikkelijk nerveus, want ik vraag me nog steeds af of ik wel de goede keus heb gemaakt dit te doen. Ik laat jullie gauw weten hoe het binnenkort allemaal met me gaat!   Groetjes en liefs!  (Nog heeeel erg bedankt voor al jullie lieve berichtjes op mn blog! Ik heb helaas nog geen tijd gehad erop te reageren, maar ik heb ze allemaal gelezen hoor!)

Luxe problemen

Nog VIJF dagen en dan vertrek ik!!!!

En vandaag, dames en heren, ben ik begonnen met mijn tas in te pakken. Zo ziet mijn kamer er nu uit:

kamer

Ik moet nog wel heel hard nadenken wat ik nu wel en niet mee ga nemen. Heb ik een pincet nodig om mijn wenkbrauwen te epileren? Een vijl om mijn nagelhaakjes weg te werken? Mogen mijn onderbroeken met een beetje panterprint en kant zijn, of moet ik alleen van die katoenen aerodynamische oma-onderbroeken mee?  Natuurlijk neem ik op deze reis veel minder luxe dingen mee dan toen ik deze zomer naar Ibiza ging; dertig paar oorbellen, tien paar schoenen,vijftig soorten mascara en ga zo maar door. En ik verwacht eigenlijk niet dat ik in Oeganda en Malawi iedere dag uitgebreid voor de spiegel sta om mijn make-up te perfectioneren, maar ik wil ook niet dat ik later terugkijk naar alle foto’s en zie dat ik rondliep met een monobrow (één doorlopende wenkbrauw). Maar natuurlijk moet ik niet vergeten dat ik vrijwilligerswerk ga doen en geen modeshow ga lopen. Jaaaa de dilemma’s van een meisje!

Daarnaast vind ik kleding uitkiezen voor deze reis ook aardig lastig… Vrouwen mogen namelijk tijdens het werken niet met ontblootte knieën rondlopen. En naakte schouders worden ook niet echt gewaardeerd. En dan te bedenken dat het daar gemiddeld 30 graden is! Gelukkig heb ik al van een paar heeele lieve mensen wat kleding gekregen die tot over mijn knieën komt :)

Ik ga nog eens even heel hard aan de slag om de laatste dingen voor mijn reis te kopen, in te pakken en de allerlaatste puntjes op de i te zetten. Ik hoop heel erg dat ik de komende weken ietwat interessantere spannendere verhalen en foto’s kan plaatsen. En dat ik jullie niet meer hoef lastig te vallen met dilemma’s over mascara en ondergoed maar eerder met een dilemma over of ik die sprinkhaan nou wel of niet kan eten.

Liefs! Nina