‘Hello! How are you?’

‘Hello! How are you?’ ‘I’m fine, thank you, how are you?’. Dit is het gemiddelde gesprek dat je met de gemiddelde Malawiaan op een gemiddelde dag zo’n dertig keer voert. Als azungu (in Malawi ben je een azungu en geen mzungu), word je natuurlijk ook nog eens drie keer zo vaak aangesproken op straat dan een akoeda (een Afrikaan). In Nederland zou het eigenlijk ondenkbaar zijn, dat je gewoon rustig door de stad aan het lopen bent en er wordt dertig keer naar je geroepen en gevraagd hoe het met je gaat. Aan de ene kant is het leuk, want mensen zijn wel echt heel vriendelijk, maar soms word je er ook wel echt helemaal gestoord van.

Vandaag waren er bijvoorbeeld twee hele irritante jongetjes die ons maar achter na bleven lopen en liepen te schreeuwen en gebaren naar ons. Na een tijdje wordt dat echt heel erg irritant, maar can you blame them? Als je er langer over nadenkt, is dat waarschijnlijk hun enige vermaak op zo’n dag, een beetje azungu’s pesten. Dan kan ik ze het toch ook weer niet kwalijk nemen. Laat ze maar lekker vervelend doen denk ik dan maar, hebben zij ook weer hun dagje.

Dit weekend ben ik naar Mulanje Mountain geweest. Misschien hebben jullie mijn foto op facebook al gezien! De regio coördinator, Judith, had me van tevoren gevraagd of ik bij Mulanje bij de watervallen wilde blijven om lekker te chillen en zwemmen of de berg in twee dagen op en af klimmen. In eerste instantie had ik gezegd dat ik liever wilde relaxen, maar eenmaal aangekomen bij Mulanje Mountain, heb ik toch maar besloten de berg te gaan beklimmen. Beetje onhandig van mij allemaal, want nu moest ik eerst nog eens eten zien te regelen voor op de berg en moest ik ook nog eens extra betalen én had ik helemaal geen bergschoenen. Dit is uiteindelijk allemaal goed gekomen en heb ik maar besloten de berg op mijn Vans (gympies) te beklimmen, want ‘dat kon ik wel’…

Rond 8 uur kon de tocht beginnen. Samen met Matthijs, Didy, een gids en wat ‘porters’ zouden we de berg op gaan. De rest bleef wijselijk bij de watervallen relaxen. We hadden deze zogenaamde porters om onze tassen te dragen. Eerst vond ik het nogal overdreven, iemand die je spullen voor je draagt. Maar toen ik eenmaal aan het klimmen was, pfoe! Het was alsof je constant een trap aan het beklimmen was, het gaat natuurlijk alleen maar bergopwaarts (duh we moesten de berg op zien te komen). Mijn gemis aan bergschoenen was hierbij echter niet het probleem, maar mijn conditie was er wel bar slecht aan toe… Ondanks dat, zijn we echt super snel die berg op gekomen! We hadden er zo’n 5 tot 6 uur over moeten doen, maar we waren al na 4,5 uur bij de top. Iets onder de top van de Mulanje Mountain stond een soort huisje. Matthijs zei nog super slim: ‘Het lijkt wel een berghut!’. Dat was het natuurlijk ook: een hut op een berg. In het hutje was geen elektriciteit en hoe erg ik er stiekem ook op had gehoopt, wist ik het eigenlijk van tevoren al, waren er ook geen wc en douche aanwezig. Dus huppa, vieze kleren uit en emmer water over jezelf heen gooien!

mulanje-mountain Die avond zouden we ook nog een korte wandeling maken naar de rand van de berg (zie foto facebook!). Super super mooi was dat, echt prachtig. Daar heb ik dan ook de mooiste zonsondergang ooit gezien, wauw! Toen we terug wilden lopen, was het natuurlijk pikkedonker. Daarnaast zaten we zo hoog, dat we door een wolk heen moesten lopen. Altijd al eens willen ervaren hoe dat voelde! Niet zo interessant helaas… Je krijgt er alleen maar een natte kop en een snotneus van.Maar om zo in het donker door de mist te lopen, gaf wel een heel spooky effect. We zaten er al over te fantaseren wat je zou doen als er op dat moment een zombie naar je toe zou stormen. We concludeerden dat je waarschijnlijk morsdood zou gaan.

Na de wandeling moesten we zelf koken. Omdat ik achteraf had besloten nog mee te gaan naar de top van de berg, had ik snel nog wat inkopen voor het avondeten gedaan. Ik gok dat de anderen daar stiekem wel blij mee waren, want anders hadden ze ingeblikte spaghetti bolognaise moeten eten… Jammie! Nu was het pasta met tomaten, tonijn en de voorgekookte gehaktballen uit het blik bolognaise geworden. We moesten koken op de open haard, hoe leuk is dat! Wanneer kook je nu op een open haard haha! ’s Nachts was het wel ijskoud, maar we hadden de dekens uit de andere kamers gestolen, dus we hebben het gelukkig kantje boord overleefd.

De dag erna werd de echte challenge voor ons: de afdaling. En dat was me toch een potje zwaar. Potjandrie. Toen had ik er toch wel echt baat bij gehad als ik wél bergschoenen had. We moesten echt van de meest steile wanden afdalen. Ik ging echt wel tien keer op m’n muil. Toen kreeg ik gelukkig wat hulp van een van de porters. Stiekem schaamde ik me wel een beetje. Ík moest zo nodig op m’n Vans die berg beklimmen en nu moest ik ook nog half naar beneden getild worden. Niet onbelangrijk om te melden dat de man die mij naar beneden hielp, ook nog eens drie tassen droeg. Uiteindelijk hadden we het steilste deel gehad en kon ik de rest gelukkig AALLLL BY MYYYSELF! Niet dat het niet zwaar was. Integendeel. Potjandrie 2.0.

Gelukkig werden we beneden rijkelijk beloond met een heerlijke pizza. Al die verbrande calorieën van de afgelopen twee dagen er in 10 minuten weer bij gegeten. I love it. De dag erna had ik wel echt zóveel spierpijn, niet te zuinig! Het was ook een zware tocht, maar het was het zeker weten waard, het was zo mooi en ook wel heel vet cool tof om een keertje te doen. Maar of ik het nog een keer zou doen… Hmmm, misschien over 10 jaar.

Twee dagen erna hadden we bij ons project een office meeting. Iedere dinsdagmiddag kiezen twee mensen een topic uit waar je dan over gaat discussiëren. Onderwerpen als abortus, homoseksualiteit maar ook dingen als bijvoorbeeld muziek worden dan besproken. Deze week hadden Gita en ik een onderwerp bedacht: liefde. Klinkt vrij simpel, maar daar valt hier met die Malawianen toch nog best over te praten. Mannen mogen ook hier, net als in Oeganda, meer dan één vriendinnetje/vrouw hebben. Wij probeerden duidelijk te maken, dat als het andersom zo zou zijn, zij dat ook niet leuk zouden vinden om je vriendin met andere mannen te moeten delen. Dat kwam er helaas bij hen niet in, er zijn namelijk meer vrouwen dan mannen in Malawi. Wel moesten we goed begrijpen dat het de vrouwen in Malawi zijn die áltijd vreemdgaan. Klinkt logisch! Ook geloofden de meeste mannen er niet in dat als een vrouw niet verliefd op hen was, het ze dan niet lukte de vrouw te veroveren. Als de vrouw niet verliefd op je is, máák je haar maar verliefd. Je koopt maar een paar appels voor haar en dan moet het zeker wel lukken. Zeker een interessante discussie was dat. Ik ben benieuwd naar het volgende topic!

Vandaag heb ik nog iets anders heel erg cools gedaan. We hadden vandaag de vrijwilligersdag, dan ga je in een busje langs alle andere projecten. Ik vond het eerlijk gezegd niet heel interessant, omdat je niet écht het project ziet, maar iedereen vertelt een beetje hetzelfde verhaaltje over hoe hun project in elkaar steekt. Die middag zouden we met diezelfde groep mensen ook nog naar een ziekenhuis gaan, waar ook een paar Nederlandse artsen werken. Daar gingen we… Bloed doneren! Ik heb mijn vader al lang geleden beloofd dat als ik 18 zou worden, wij samen bloed zouden gaan doneren. Tot dusver is dat nog niet gebeurd papa!!! Gelukkig gelukkig, heb ik vandaag voor de eerste keer in mijn leven bloed gedoneerd ☺. We kwamen aan in een soort ‘skeer’ laboratorium (als je niet weet wat skeer betekent, moet je even op het straatwoordenboek kijken. Ik weet er geen beter woord voor hehe). Ik was dolenthousiast, want ik vond het best wel leuk om te doen! Toen ik rondkeek in het lab, zag je een soort viezige koelkast staan met een paar bloedzakken erin, ewww! Sommigen van ons konden er ook niet zo goed tegen, maar ik vond het vrij hilarisch.

Ik ging als eerste om bloed te doneren. Eerst kreeg ik een miniprikje in m’n vinger en werd mijn hemoglobine gemeten (toch? Of zeg ik nu iets heel raars). Zeg maar waaraan ze kunnen zien hoeveel ijzer er in je bloed zit. Heet dat zo? Naja, maar ik had de hoogste waardes van de hele groep olé! Daarna werd m’n bloedende vinger op een blad op drie vlakjes gedrukt. Daarna een drupje vloeistof bij elk bloeddruppeltje en vervolgens even roeren met een stokkie. Eentje daarvan ging dan stollen en dat was dan je bloedgroep. Ik heb A positief oh yeah.

En toen ging het toch echt gebeuren. Mijn bloed werd afgetapt. Ik ging liggen op het bed liggen en er werd een grote naald in m’n ader geboord. En daar ging m’n bloed! Ik vind dat soort dingen dus echt totaal niet eng, ik vond het zelfs wel leuk om zo m’n bloed in een zakkie te zien stromen haha. Het moest 450 gram worden, maar uiteindelijk kwam er niet meer dan 340 gram uit m’n arm. Maar wie weet, misschien red ik daar wel een babyleven mee ☺! Er is hier namelijk bijna altijd tekort aan bloeddonaties, dus ik heb een goeie daad gedaan vandaag !

Wat een avonturen. Ik vermaak me prima hoor hier. De tijd vliegt echt als ik er zo over nadenk. Het lijkt wel gister dat ik afscheid nam op Schiphol! Aan de ene kant kijk ik uit naar het moment dat ik straks weer aankom op Schiphol. Hoe zal dat zijn? I’ll probably cry. Hahaha.
Tot ziens matties! Talk to you laterrrrrrrrr! xxxxxxxx

Malawi the warm heart of Africa

Mijn eerste weblog vanuit Malawi! En oh oh oh, wat heb ik toch alweer veel meegemaakt in één week. Het was een barre tocht hiernaar toe, maar ik ben heel aangekomen. Ik moest op 9 maart om 15:00u ’s middags eerst een uurtje naar Nairobi vliegen om een overstap te maken en vervolgens nog twee uurtjes naar Lilongwe in Malawi vliegen. Ik vond het nogal spannend om naar Malawi te vliegen. Ten eerste omdat ik niet eens wist hoe ik moest inchecken en hoe alles op een vliegveld werkt en ten tweede omdat in diezelfde week in Kenia de verkiezingen waren en ik maakte me er druk over dat er vanwege die verkiezingen allerlei enge dingen zouden gebeuren op het vliegveld (lees: bomexplosies, terroristische aanslagen, losgeslagen olifanten).
Ik moest dan ook zes uur lang op het vliegveld doorbrengen, terwijl de tijd dat ik daadwerkelijk door de lucht vloog slechts 3 uur bedroeg. Uiteindelijk viel het inchecken en de olifanten mee en ben ik er vanaf gekomen met een pinstoring op het vliegveld.

Daarna komen er een paar hele saaie momenten, zoals hoe ik aankwam op het vliegveld en kennismaakte met de eerste blankies en hoe lekker ik wel niet sliep met een kussen zo hard als een baksteen of hoe Anne een spin had gevonden met slagtanden. Ik wil gelijk beginnen met de eerste dagen van het project. Ik vond het spannend wat mij te wachten stond, want op dat project zal je nog twee maanden moeten verblijven! Aangekomen bij het huisje zijn er al gelijk vier of vijf lokale vrijwilligers die zich aan je voorstellen. Oh my, wat een namen. Mensen hebben wel bijzondere namen hier zoals: Gift, Darlington of Shaggy. Wel makkelijk te onthouden! Ze noemen de lokale vrijwilligers hier vaak de members van het project.

Er zijn bij mijn project LIYO bijna zo’n vijftien members. Echt super veel vergeleken met mijn vorige project, daar zaten er ‘maar’ zes. En daarnaast zijn bijna alle members hier mannelijk! We hebben ook twee zogenaamde huispapa’s. Zij maken drie maaltijden per dag voor je klaar en doen zelfs de afwas! Daarnaast heb ik hier wél elektriciteit en drinkwater. LUXE! En ik maar denken dat Malawi nog armoediger zou zijn dan Uganda :p. Helaas geldt hier ook weer een ernstig kakkerlakkenprobleem. Wanneer het donker wordt (al rond 18:30u), beginnen de kakkerlakken omhoog te kruipen via het gat in latrine. Dan krioelt het er weer van de kakkerlakken. Ik dacht toch echt dat ik over die angst heen was om tussen de kakkerlakken te piesen. Nu sta ik iedere avond alsnog een halfuur gillend voor het gat, om vervolgens toch te besluiten mijn behoefte ergens in de bosjes te doen.

Deze week hebben we vooral veel projectjes bekeken en niet bijzonder veel zelf gedaan. We zijn bijvoorbeeld langs de Elephant school geweest, een peuterschooltje. Daar hebben Gita en ik een beetje zitten kijken en buiten gespeeld met de kindertjes. Het valt ons heel erg op dat ze op die school echt hele domme liedjes en zinnetjes aan die kinderen leren. Bijvoorbeeld dat de leraren ze dingen leren opdreunen als: ‘This is my eyes, this is my ears etc.’ Dat is natuurlijk grammaticaal helemaal niet goed! Of de leraar zingt een raar liedje over dat een moeder naar Londen gaat en er een kindje gaat ophalen en dan zingen de kindjes er tussendoor: ‘Baby!’. Dan vraag je je toch af wat ze daar precies van moeten leren. Maar die kindjes die daar zitten zijn wel te schattig voor woorden, dus ik vermaak me prima.

We hebben ook geholpen een dag te repareren. Toen ik samen met Anne en een member, Mika, een boom ging omhakken, kwam ik twee mini-geitjes tegen. Té schattig. Ik neem later sowieso vijf geiten in mijn tuin. En dit verhaal gaat echt drie keer nergens over.
Ik vertel maar gauw verder over afgelopen weekend, voordat ik verder wegkwijn bij de gedachte aan baby-geitjes. Dit weekend ben ik zaterdag naar een markt geweest. Het zou echt helemaal the bomb zijn, maar dat was het niet. Wel heb ik een nieuwe ‘lappa’ gekocht. Als vrouw moet je hier rondlopen in een lange lap die je als rok ombindt. Ziet er wel heel leuk uit alleen je kan alleen nog maar waggelen als een eend.

Vandaag, zondag, zijn we naar de kerk geweest! Ja echt waar, geloof het of niet, ik ben naar de kerk geweest. Hoewel, het was meer een soort houten tent bij elkaar gehouden door wat plastic zeilen. En dát was me een bijzondere ervaring. Ik ben één keertje in Nederland in de kerk geweest, maar daar weet ik nauwelijks nog iets van, dus ik was heel benieuwd wat ik kon verwachten. Toen we binnenkwamen, gingen we vrij achterin zitten en zaten we nog te grappen dat als we het saai vonden, we nog ongezien weg konden glippen.

Maar na drie seconden werden we al naar voren gesleept en werden we op de voorste rij geplant. In Nederland gaat het er in de meeste kerken volgens mij vrij rustig aan toe. Hier schreeuwen ze de oren van je hoofd als ze een preek houden. Het leek ook bijna een soort toneelstuk dat ze opvoerden. Gelukkig werd alles nog wel vertaald in het Engels, anders zouden we ons rot hebben verveeld. Oh wacht, dat deden we ook. Aan het begin was het nog leuk, toen ze gingen zingen en dansen maar daarna… Echt alles werd dertig keer herhaald en ze zaten maar te gillen over wat de bijbel wel allemaal niet te zeggen had. Op een gegeven moment vertelde de priester dat hij een tripje naar Zuid-Afrika ging maken om een kerk te bezoeken en vroeg hij de mensen of ze hem geld wilden doneren. Vervolgens gingen mensen bieden hoeveel ze hem wilden geven en ze telden alle bedragen bij elkaar op. Uiteindelijk had die priester het voor elkaar gekregen zo’n 90.000 kwacha (180 euro) bij elkaar te krijgen. Wat. Ik word priester denk ik. Na een tijdje mochten twee van ons, als blanken, ook naar voren komen om even wat te zeggen.

Op een gegeven moment voelde Lisanne zich niet zo lekker en ze snelde naar buiten. Ik liep achter haar aan om te kijken hoe het met haar ging. We gingen even rustig zitten in het gras om bij te komen. Dan komt er een man naar ons toe om te vragen wat er met haar aan de hand is. ‘I have stomach pain’, zegt ze tegen die man. Vervolgens vraagt hij aan haar om haar hand op haar hart te leggen en haar ogen te sluiten. Vervolgens begint hij iets te schreeuwen van: ‘Get out stomach pain, GET OUT! Devil, you have to leave her body now!’. Terwijl hij dat zegt schudt ie haar hoofd heen en weer. Nadat hij hiermee klaar is, mompelen we een bedankje en proberen we te bevatten wat er zojuist gebeurde. We gaan gauw weer naar binnen en zitten nog een tijdje tot de kerkdienst is afgelopen.

Na de dienst willen we eigenlijk zo snel mogelijk de kerk uit, maar toen begon het plotseling heel hard te regenen. Misschien toch God die ons iets duidelijk wilde maken… We besluiten op een gegeven moment toch maar door de regen te banjeren en besluiten bij een of ander vaag tentje pizza te eten. Daarna wilden we terug naar het backpackershostel Packachere, maar toen zijn we totaaaal de weg kwijt geraakt. We hebben minsten een uur rondgelopen en aan tien mensen de weg gevraagd en ze stuurden ons allemaal de verkeerde kant op. Toch hadden we het zelf moeten weten, maar met vijf vrouwen de weg vinden is toch niet zo makkelijk. Wel hebben we weer een prachtig stukje natuur kunnen zien en dat was wel heel erg leuk.
Het was een heel avontuur deze zondag, maar ik weet in ieder geval zeker dat ik nooit meer hier naar de kerk ga! Ik ben benieuwd wat de komende week mij brengen zal. Ik ben deze zondag naar de kerk geweest én ik bid drie keer per dag. God zal nu toch iets leuks voor mij in petto moeten hebben!

Kusjes Nina Lake Malawi