De eerste dagen

En dan is het moment er toch écht aangekomen; je moet afscheid nemen. Je weet dat het eraan zit te komen en hebt je er een jaar lang op voorbereid en toch blijft het verschrikkelijk. Zodra je de hoek omgaat bij de douane, weet je dat je deze mensen waar je zoveel van houdt nu voor vier maanden lang niet zal zien. Dat was niet leuk.

Gelukkig kwam ik al huilend bijna direct mijn reismaatje tegen en stopte ik al gauw met snikken.  Eenmaal in het vliegtuig kom ik naast een Canadese vrouw te zitten en een jongen uit de VS. De vrouw, 45 jaar oud, was een biologe en had twee kinderen. Een dochter en een zoon met autisme. Daarnaast was ze ook een kletsmajoor. De jongen kwam uit Tennessee en was even oud als ik.

Hij vertelde mij dat het altijd warm was waar hij woonde. Vandaar dat hij waarschijnlijk met een ultra dikke jas in het bloedhete vliegtuig zat. Na een lange lange vliegreis kom ik samen met mijn reismaatje Danielle aan op het Ugandese vliegveld. Gelukkig had zij net als ik nog een visum nodig. Hierna lopen we verder en daar staan Ruben en Kim van Be More ons op te wachten. We krijgen van hen een simkaart en nog wat belangrijke papieren. Vervolgens konden wij onze euro’s bij de bank inwisselen voor Ugandese shilling.

En raad eens?! Sinds die dag ben ik miljonair! Ongeveer 300 euro is namelijk al miljoen UGX. Ik denk dat ik dat nooit meer in mijn leven kan zeggen. Wij komen ‘s avonds aan bij ons hostel en we springen direct ons bed in. Ik heb het op dit moment wel even heel erg moeilijk. Ik denk aan het afscheid van die ochtend en vraag me heel erg af wat ik hier in godsnaam duizenden kilometers van mijn lieve familie, vrienden en allerliefste vriend af doe. Ik probeer de gedachtes van me af te zetten en langzaam val ik in slaap op het schuimrubberen kussen.

De ochtend daarna voel ik me al iets beter en dan zie ik een wild aapje met zijn jonkie door het prikkeldraad klauteren. Ja, ik ben echt in Uganda. Deze dag gaan we met de vrijwilligersgroep die hetzelfde weekend zijn aangekomen naar Kampala, de hoofdstad van Uganda. We krijgen een rondleiding door de stad van Steve, een grote vriendelijke Ugandees. We arriveren eerst bij de fruitmarkt. Ik voel al direct duizenden ogen in onze ruggen prikken. We zijn de enige blanken op de markt. Steve komt al gauw aanzetten met een stuk fruit dat ik nog nooit eerder heb gezien. Het heeft iets weg van een stuk ananas. We zien dat het stuk uit een grote stekelige vrucht komt zo groot als een dikke baby. Het fruit smaakt echt heel lekker en zoals ik nog nooit eerder heb geproefd. Daarna kregen we de allerlekkerste zoetsappigste ananas ooit te eten. Die in Nederland zijn er niets bij.

En jaaaazeker! Ik heb ook sprinkhaan gegeten (wel drie zelfs)!  Na een tijdje lopen laat Steve ons tussen de steegjes en modder een andere mega markt zien. Alle mannen roepen: ‘Mzungu!’ (Wat blanke betekent) en ze trekken aan je armen voor aandacht. Ik heb me nog nooit zo blank gevoeld. Het is alsof ze van 100m afstand een lopende geldboom zien aankomen. Nu heb ik op dat moment natuurlijk ook een miljoen bij me, maar nee sorry, ik hoef geen nieuwe schoenen gemaakt van autobanden. Als laatste laat Steve ons nog de taximarkt zien en een allerlaatste marktje. ‘s Avonds eten we met de hele groep in een restaurant en heb ik slechts voor 6 euro gegeten!  In de avond begin ik het toch weer moeilijk te krijgen en beginnen de tranen weer te rollen. Ik heb wel eindelijk beltegoed gekocht alleen komen de smsjes naar mijn moeder niet aan… Dan besluit ik Milo te bellen en natuurlijk zit ik weer heerlijk te janken.

Maar daarna voel ik me een stuk opgeluchter en ga ik lekker slapen.  Nu zit ik in de bus en ben ik op weg naar Masaka, waar ik de komende twee maanden zal verblijven. Morgen begint het vrijwilligerswerk dan echt! Ik ben verschrikkelijk nerveus, want ik vraag me nog steeds af of ik wel de goede keus heb gemaakt dit te doen. Ik laat jullie gauw weten hoe het binnenkort allemaal met me gaat!   Groetjes en liefs!  (Nog heeeel erg bedankt voor al jullie lieve berichtjes op mn blog! Ik heb helaas nog geen tijd gehad erop te reageren, maar ik heb ze allemaal gelezen hoor!)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *