Kakkerlakjes

Sommigen hebben het waarschijnlijk al gelezen op mijn facebook, maar afgelopen week hadden wij een kakkerlakken-attack. De avond voor het hele gebeuren hadden Lisa en ik al een paar dikke kakkies gespot in de latrine (het gat in de grond dus). Even later kroop er doodleuk ook eentje over de bank heen. Toen hebben wij de dag erna onze projectcoördinator vriendelijk verzocht actie te ondernemen. Tom, een van de local volunteers,  is toen flink losgegaan met de anti-cockroach giffen in de latrine.

En wat er toen gebeurde blijft denk ik voor altijd op mijn netvlies gebrand. De kakkerlakken kwamen met honderden tegelijk de latrine uitgeklommen. Aangezien ik met drie andere vrouwen het huisje deel, bleven een paar gillen en tranen niet gespaard. De vieze beesten krioelden in het rond en we wisten niet wat we moesten doen. Het erge was nog dat er kleine kindertjes langskwamen om even doodleuk met een platgestampte kakkerlak te spelen (iiiiiieeew!!!). Gelukkig mochten wij die nacht ergens anders overnachten. Nu hadden sommigen van jullie zo’n soort cockroach-attack misschien ook wel zien aankomen. Maar je moet je even voorstellen dat we nog maar net aan het idee waren gewend dat we dáár toch echt onze behoefte moesten doen, we geen elektriciteit hadden en we ons toch echt met één bak water moesten wassen in het hokje waar alle Afrikanen naar onze blote Mzungu billen door het gaatje konden gluren.

Dan is zo’n dergelijke insectenoorlog net even teveel om gelijk allemaal te verwerken.  Gelukkig heb ik ondanks de kakkies de afgelopen dagen niet meer last gehad van erge heimwee en probeer ik te genieten van grappige Ugandese gewoontes. Ze hebben hier boda boda’s, een soort motortjes die je overal naartoe kunnen rijden (voor meestal maar 30 cent!). Ze zijn een beetje te vergelijken met Aziatische tuk tuk’s. Je kunt dan eigenlijk maximaal met z’n drietjes op een boda boda, maar die gekke Ugandesen doen het soms zelfs wel met z’n vijven! Natuuurlijk is dat eigenlijk verboden, maar als de politie je aanhoudt, werp je hem even 10.000 UGX toe en je mag weer verder rijden. Nu was ik eerlijk gezegd vandaag in zo’n vergelijkbare oververpakte-voertuig-situatie. Wij zijn namelijk vandaag naar een soort opening van een nieuw ziekenhuis gericht op HIV en aids geweest, gesponsord door een hele lelijke rijke Amerikaan.

Dat was best bijzonder om bij te zijn, ook al werden er 67 doodsaaie speeches gehouden waarvan de helft in het Ugandees. Maar het was wel heel leuk aangezien de first lady, de vrouw van de president van Uganda, er ook bij aanwezig was. En daarnaast kwam er een famous Ugandese zanger optreden. Wat wel heel erg apart was aan dit optreden, was dat er tijdens zijn optreden vrouwen naar hem toe kwamen om hem geld te geven. Die man had zijn zakken vol na het optreden! Wat ook vrij frappant was, was dat er een aids-dokter was en die ging ook een liedje zingen en een dansje doen… Maar waar ik dus naartoe wilde gaan met dit verhaaltje, was de terugweg van deze opening naar ons huisje.

:)

Wij moesten namelijk een taxi zien te vinden in de drukte en dat terwijl het 100 graden was. Nu had Teddy, iemand van ons project, eindelijk een taxi gevonden… Maar daar zaten al vijf mensen in en wij waren met z’n vieren. De Ugandese oplossing: met z’n negenen in een vijfpersoons auto. Nu moet ik zeggen dat dit niet een van mijn prettigste ervaringen is geweest, maar wel heel leuk om thuis te vertellen  !

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *